امتیاز وقتی شمرده می‌شود که درست از آب دربیاید

امتیاز داده نمی‌شود؛ تسویه می‌شود

در بیشتر سیستم‌های امتیازی، همان لحظه که کاری می‌کنی امتیازش را می‌گیری. برای یک دایرکتوری این غلط است، چون ارزش ما حجم مشارکت نیست، درست بودنش است. پس هر مشارکت سه حالت دارد:

یعنی عددی که می‌بینی نمی‌گوید «چقدر کار کردی»، می‌گوید چقدر از کارت درست بوده.

چه چیزی شمرده می‌شود

سقف روزانه یعنی بیشتر از این تعداد در یک روز تسویه نمی‌شود — بقیه «در انتظار» می‌مانند و روزهای بعد تسویه می‌شوند، نه اینکه دور ریخته شوند. فقط حسابی که ایمیل یا موبایلش تأیید شده امتیاز می‌گیرد، و مشارکت روی کسب‌وکار خودت امتیاز ندارد.

چهار سطح

هر سطح یک چیز واقعی باز می‌کند. سطحی که چیزی باز نکند، وجود ندارد.

«نوع متفاوت» عمدی است: با دویست بار تکرار یک کار نمی‌شود بالا رفت. سطح «نگهبان» هم هیچ‌وقت خودکار داده نمی‌شود — اختیار بررسی را الگوریتم توزیع نمی‌کند.

سطح نگه داشته می‌شود، نه گرفته

نشان‌ها

نشان‌ها هیچ چیزی باز نمی‌کنند. سطح یعنی اجازه، نشان یعنی خاطره — اگر نشان هم اجازه بدهد، می‌شود سیستم دوم و چیز دومی برای دور زدن. هر خانواده پنج پله دارد و فقط مشارکت‌های تأییدشده را می‌شمارد.

چیزهایی که این سیستم عمداً نیست

• · خریدنی نیست. هیچ پلنی امتیاز یا سطح نمی‌دهد و هیچ‌وقت نخواهد داد.
• · روی اعتبار کسب‌وکارها اثر ندارد. امتیاز تو مال توست؛ آنچه بازدیدکننده درباره‌ی یک کسب‌وکار می‌بیند فقط شواهد خودِ آن کسب‌وکار است — تأیید تلفن و ایمیل، سابقه، نظرها. اعتماد و بررسی.
• · جدول رتبه‌بندی ندارد. فهرست عمومی از اینکه چه کسی بیشتر امتیاز دارد وجود ندارد و ساخته نمی‌شود. دفترچه‌ی هر کس فقط برای خودش دیده می‌شود.
• · ارز و فروشگاه ندارد. امتیاز خرج نمی‌شود؛ فقط در را باز می‌کند.
• · ورود روزانه امتیاز ندارد. باز کردن صفحه کاری نیست که پاداش داشته باشد.